IN A ROOM (16+)

(h)ear i.s.m. Intro in Situ

De naam IN A ROOM is gefilterd uit de titel van het baanbrekend werk ‘I am sitting in a room’ van componist, schrijver en beeldend kunstenaar Alvin Lucier. Voor het eerst opgenomen in 1969, maakte Lucier gebruik van zijn opgenomen stem, inclusief oneffenheden als zijn eigen stotteren. Vervolgens speelde hij de opname af en nam deze weer op. Deze handeling werd meermaals herhaald. Doordat de ruimte waarin dit proces zich afspeelde invloed had op de weergave, ontstond na verloop van tijd een sterk van het origineel afwijkende variant.

Het gebruik van de ambient karakteristieken tijdens het opnemen en de drone frequenties die gaandeweg ontstonden, waren tevens de twee belangrijkste structurele componenten van Minimal music. Tijdens Ambient festival IN A ROOM zullen deze muzikale componenten de leiding voeren.

IN A ROOM dient ook als metafoor; een reactie op de ontstane relatieve stilte, het aangepaste levenstempo, de sociale distantiëring en eenzaamheid die velen ervaren in het turbulente 2020. Iedereen is teruggetrokken, fysiek, mentaal of beiden – IN A ROOM.

Hoe hard politici, de media, social media, 24-uurs economie, maar ook de verdeelde maatschappij schreeuwt om een plek in de Corona discussie, des te meer wordt het individu uitgenodigd om een stap terug te doen. Het is een mening, een gedachte, maar de organisatie van IN A ROOM pleit voor een meer kalme en minder agressieve houding t.o.v. elkaar. Noem het rust. Noem het ontspanning. Noem het contemplatie. Ambient is een muziekgenre waarin we dit allemaal weten te vinden.

Tijdens Ambient festival IN A ROOM spelen vijf artiesten, allen geworteld in muziekgenre’s als Ambient, Drone- en Experimentele muziek. De locatie, het Royal Theater, biedt naast geweldig comfort, ook perfect de mogelijkheid tegemoet te komen aan de heersende Corona maatregelen. Zowel voor de artiesten als ook de bezoekers wordt gepaste afstand geboden.

Over Alvin Luciers ‘I am sitting in a room’
‘I am sitting in a room’ (1969) is een van de bekendste werken van componist Alvin Lucier, waarin hij zichzelf opneemt terwijl hij een tekst vertelt, en de opname vervolgens weer in de kamer afspeelt en opnieuw opneemt. De nieuwe opname wordt dan afgespeeld en opnieuw opgenomen, en dit proces wordt herhaald. Omdat alle kamers karakteristieke resonantie- of formant frequenties hebben (zoals b.v. verschil is tussen een grote hal en een kleine kamer), is het effect dat bepaalde frequenties worden benadrukt terwijl ze resoneren in de kamer, totdat de woorden uiteindelijk onbegrijpelijk worden, vervangen door de pure resonante harmonieën en tonen van de kamer zelf. De gereciteerde tekst beschrijft dit proces in actie – het begint met “I am sitting in a room, different from the one you are in now. I am recording the sound of my speaking voice,” en de grondgedachte, die concludeert: “I regard this activity not so much as a demonstration of a physical fact, but more as a way to smooth out any irregularities my speech might have,”, verwijzend naar zijn eigen stotteren.

Lucier had ook aangegeven dat een voorstelling zijn tekst niet behoeft te gebruiken en dat de uitvoering in elke kamer mag worden opgenomen. De componist heeft het stuk zelf opgenomen in minstens één ruimte die hij esthetisch niet acceptabel vond.

De eerste opname van I am sitting in a room werd in 1969 gemaakt in de Electronic Music Studio van Brandeis University.

 

Speelschema:

  • 19:00 – Open
  • 19:15 – 20:00 – Red Magnet & Einzelganger
  • 20:15 – 21:00 – Anne Wellmer
  • 21:15 – 22:00 – Distant Fires Burning
  • 22:15 – 23:30 – Dirk Serries
  • 00:00 – Sluiting

 

De artiesten:

Dirk Serries (BE)

“They are always different; they are always the same” is vermoedelijk de meest kapotgebruikte quote van John Peel. Het ging toen over zijn favorieten The Fall, maar hij had het net zo goed over de albums van Dirk Serries kunnen hebben, want die fungeren allemaal als aanvulling bij of variatie op een totaalwerk met een kern die in essentie al jarenlang stabiel gebleven is. Ook nu hij tijdelijk terugkeert naar de periode van vidnaObmana, die zogezegd afgesloten werd in 2005.

Natuurlijk heeft Serries lang geleden al begrepen dat er niet zoiets bestaat als een onherroepelijk einde van een fase. Je sluit een hoofdstuk dat zo’n centraal onderdeel van je leven geweest is immers niet zomaar af. Dat draag je mee en het laat, hoe omzichtig ook, z’n sporen na in wat er vervolgens gebeurt. Fear Falls Burning (2005-2012) en Microphonics (2008-…) zouden ook niet kunnen bestaan zonder het voorbereidende pionierswerk van vidnaObmana. Een groot deel van die discografie valt, meer nog dan Serries’ recente triomf Microphonics XXI-XXV, in te delen onder het minimalisme en het is naar die “pure harmonic sonic dwellings” van zijn vroegere werk dat de artiest nu teruggrijpt.

Wie dacht dat het een reis met de teletijdmachine zou worden en leiden tot een plaat die recente evoluties negeerde, kan beter z’n verwachtingen bijstellen, want Serries is niet in de weer met elektronica, didgeridoo, tapes, percussie, blaasinstrumenten of field recordings, die in het verleden allemaal passeerden, zij het niet noodzakelijk tegelijk.

Het zijn de wapens van zijn latere fase – een gitaar en effecten – die centraal staan, maar dus worden toegepast op een creatieve uiting die vooral harmonie en een terugkeer naar de essentie wil bereiken.

Net als in andere minimalistische kunsttakken, of het nu gaat om architectuur of schilderkunst, wordt immers gewerkt met bestanddelen in hun meest essentiele vorm. Hoewel de intenties en toegekende waarde kunnen verschillen, is dit helemaal niet zo ver verwijderd van de uitgepuurde beelden van Sol LeWitt, de overrompelende kleurexplosies van Rothko, de raga’s van Terry Riley of de rigide constructies van Richard Serra. Hoewel ambient vaak nog wordt geassocieerd met een gebrek aan ontwikkeling (voor een stuk te danken aan new age-varianten die al te gemakzuchtig onder het mom van verkocht werden), kan het in essentie een zeer uitdagende muziekvorm zijn. Net omdat het de uitvoerende artiest en de luisteraar dwingt om het maximale te halen uit een (schijnbaar) minimum.

Je hoort immers hoe een meester van de instrumentale ascese zich hier volledig laat opslorpen door en in een wereld van waas en schaduwen waarin contouren en tinten vervagen zoals bij de befaamde blurred paintings van Richter, om grenzen tussen het een en ander te laten oplossen en gelijkwaardig belang toe te kennen aan de afzonderlijke bestanddelen. Of hoe er niet gesproken of gemusiceerd kan worden in absolute termen.

Het is een schimmendans van galmende texturen, zingende resonanties en geloopte gedachten waarin een duidelijke richtingaanwijzer afwezig blijft. Net zoals de klassieke Japanse houtsnedes, die soms een triviaal natuurdetail weergaven met een even breekbare als elegante puurheid, en net zoals het eindeloze graven van Proust en z’n talloze imitatoren, heeft dit iets van een poging om de tijd te doen stilstaan en de aandacht te schenken aan de materie die voorhanden is. In dit geval via een introspectie die vrij blijft van opdringerig drama en gewoon is wat ze is. Of een opgaan in een omgeving die de artiest laat oplossen in de door hem geschapen wereld. Een oefening die niet zo vanzelfsprekend is als ze klinkt.” – Guy Peters/Enola

Serries, actief sinds 1984, en met bijna honderd albums op de teller, interessante samenwerkingen (zoals Holland Symfonia, organist Willem Tanke, verschillende ‘free’jazz muzikanten) en opdrachten voor VPRO en Antwerpse Zoo, soundtracks voor verschillende internationale kortfilms en bekroonde documentaires, beweegt zich trouwens in concert mode voortdurend in de schemerzone tussen het pure van zijn vidnaObmana en zijn microphonics reeks. Voor deze reeks van muzikale verkenningen werkte hij samen met een aantal van de meeste toonaangevende labels zoals Tonefloat, Consouling Sounds en Important Records. Dirk Serries blijft tevens zijn eigenzinnige zelf. Artistiek is hij bezieler van het A New Wave Of Jazz label waarin hij de grenzen tussen experiment, improvisatie en freejazz verkent. Nadat hij met zowel zijn Microphonics reeks als onder eigen naam zijn ambient oeuvre heeft vaarwel gezegd, legt hij zich volledig toe op de vrije improvisatie en de brug naar het minimalisme en de avantgarde met zijn TONUS ENSEMBLE en de numerieke samenwerkingen met mensen uit de free jazz en vrije improvisatie.Tegenwoordig beweegt Serries zich binnen de Jazz impro. De vele samenwerkingen worden veelal uitgebracht op zijn eigen label ‘A New Wave Of Jazz’.

https://youtu.be/EhggfTggeKw
https://youtu.be/yxjmpWOhXWw
https://youtu.be/ySvwM8_cGyo
https://dirkserries.bandcamp.com/album/live-at-de-loods-stramproy-nl
https://dirkserries.bandcamp.com/album/epitaph-home-concert-stream

 

Distant Fires Burning (BE)

Distant Fires Burning is de ambient-outfit van Gert De Meester, een muzikant uit Battel, België. Gerts muzikale uitlaatklep vertegenwoordigde altijd een zeer divers palet aan muzikale genres. Begonnen als bassist voor rock-, thrash-, funk-, popbands, zoals er zijn: The Hindu Needle Trick en The Seven Laws Of Woo, terwijl hij aan de andere kant elektronische muziek maakte onder aliassen als The Mental Attack en Reverend Basstorius ‘Intergalactic Funk Experience, begon Gert meer te experimenteren met ambient als Distant Fires Burning.

In 2007 begonnen als een puur elektronisch project werd het al snel duidelijk dat Distant Fires Burning het voertuig was voor de zeer persoonlijke expressie van Gert. Re-enter de basgitaar, want dat is het instrument dat heel dicht bij Gert staat, maar deze keer electronisch geconceptualiseerd en gemanipuleerd om een heel uniek en persoonlijk geluid te creëren.

Na twee albums in eigen beheer kwamen releases uit bij onder andere U-Cover, Consouling Sounds en het Engelse Audiobulb. Deze laatste blijkt een thuishaven te zijn voor het unieke geluid van Distant Fires Burning.

Gert heeft mogen samenwerken met artiesten als, Stratosphere, Misantronics, Ashtoreth, Dirk Wachtelaer, Jurgen De Blonde, Alec Ilyine en He Can Jog. Met Stratosphere en Misantronics vormt hij Synchyse, een Glitchtronic Ambient trio. Momenteel werkt hij samen met de Japanse Artiest Seigo Aoyama aan een album, daarnaast is hij met drie andere bassisten ook aan een speciaal project bezig en een nieuw Distant Fires Burning album staat ook op stapel.

Een live performances van Distant Fires Burning is altijd geïmproviseerd, om zo optimaal te kunnen reageren op de ruimtelijke sfeer.
http://www.distantfiresburning.com
http://www.audiobulb.com/albums/AB080/AB080.htm
https://www.youtube.com/watch?v=_cQdkKcovTQ
https://www.youtube.com/playlist?list=PLhZFjfXNmzLntw6NCeXa5UpHzoi6UfI-M
https://open.spotify.com/playlist/37i9dQZF1E4oQgYyKH3F9y?si=EvbLcZb4T_K2UuuUGDQw9A

 

Anne Wellmer (DE)

Anne Wellmer | nonlinear (D/NL) is componiste van elektronische muziek, performer en mediakunstenaar. Haar werk omvat interactive composities, performances, improvisatie, composities voor ensembles, luister-hoeden, live electronische muziek, tape-muziek, geluidswandelingen, netwerkprojecten en radiokunst. Naast analoge klanksynthese en feedback bepalen fieldrecordings en het hoorbaar maken van amper waarneembare akoestische en elektromagnetische fenomenen essentiële aspecten van haar werk.

Als programmeur stelde zij in 2007 voor Tesla in Berlijn een festival en tentoonstelling samen rondom de nederlandse componist, docent, theatermaker en kunstenaar Dick Raaijmakers, wiens archief zij tevens na diens overlijden in de periode 2013 tm 2016 voor het Nederlands Muziek Instituut en het Instituut voor Sonologie in kaart bracht. Voor TAG en Dag in de Branding in Den Haag cureerde zij in 2010 een festival over en met de componist Alvin Lucier. Zij studeeerde zang in Mainz en Amsterdam, elektronische muziek aan het Instituut voor Sonologie op het Koninklijke Conservatorium in Den Haag en compositie bij Alvin Lucier aan de Wesleyan University in Middletown/CT (USA). Sinds 2017 is Anne Wellmer als docente verbonden aan de Generative Arts op de Universität der Künste in Berlijn. Zij woont in Den Haag.

http://www.nonlinear.demon.nl
https://dedcr.nl/wie/anne-wellmer

 

Red Magnet & Einzelganger (NL)

Red Magnet (NL)

Red Magnet is het solo Drone/Soundscape/Dark Ambient project van geluidskunstenaar Leon Spek. Red Magnet nodigt de luisteraar uit om muziek te ervaren als een organische, constant veranderende structuur.

Hij maakt drone muziek geïnspireerd op de onvoorstelbare toonladders en tijden van het universum, waar elementen samensmelten tot complexe structuren die evolueren op onbekende tempo’s in een onvoorstelbare tijd.
https://soundcloud.com/red-magnet
https://redmagnet.bandcamp.com/releases
http://www.youtube.com/watch?v=VmLx1sK9-nY
http://www.leonspek.nl/redmagnet.html

Thijs Geritz (NL)

Einzelganger is de muzikale alias van Thijs Geritz, een autodidactische muzikant, radiomaker en curator van Kernel Panic bij Studio Loos (Den Haag). Al zijn projecten hebben één ding gemeen; het gebruik van veldopnames als onderdeel van de muziek.

Thijs is tevens illustrator en animator. Daarmee streeft altijd naar eenvoud in beeld, met een duidelijke boodschap, zonder ruis. Zijn specialiteit is het maken van verklarende visuals zoals kaarten, processchema’s, uitlegvideo’s, infographics en handleidingen.

http://www.einzelganger-music.com
https://soundcloud.com/einzelganger
http://www.youtube.com/c/ThijsGeritz/videos